İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Kendimce Çalışan Anne Olmanın Zor Yanları-7

Evlat sahibi olmak yada olamamak…

Evladın olduğu halde kıymetini bilmek yada bilememek…

Ne kadar önemli değil mi? Evlat sahibi olmak. Her kadının hayallerinde vardır, beyaz atlı prensi ile evlenip ondan çocuk sahibi olmak ister. Bu beyaz atlı prens ya erkenden karşısına çıkar yada biraz zamanın geçmesi gerekir. O zaman geldiğinde de işte her şey biranda kararır ve hayatınız onun etrafında dönemeye başlar. Gözleriniz kör olur, kimseyi düşünmez, görmez ,duymazsınız…

Hayat işte, kuralları ve yaşanmışlıklar farklı olsa da o beyaz atlı prens her şeyi değiştirmekte. Evlendiğiniz zaman her şey toz pembe mi oluyor peki? Hayır. Hayat daha da zorlaşıyor belki de .Sevdiğiniz insanın farklı yönleri geliyor önünüze. Aynı evde yaşayınca işte bazı şeyler ortaya çıkıyor. Daha sonra zaman ilerleyip seneler geçtikten sonra işte o hayal ettiğiniz şey vardı ya, sevdiğiniz insandan çocuk sahibi olmak, anne olmak. İşte o olur. O ilk öğrendiğiniz an sizin için bir dönüm noktası olur. Anne oluyorsunuzdur ,anne…

Çalışıyorsanız eğer bu yük üzerinizde çok fazla artmaya devam eder. Hamileliğinde vermiş olduğu sıkıntılar yaşarsanız eğer işte o anda bazı şeyler kopmaya başlayabilir. Çalışan annelerin en büyük sorunlarından biri de belki de çalıştıkları yerden izin alamamak ,doktor kontrollerine zamanında gidememek, doğum sonrası devletin vermiş olduğu 112 günlük iznin çok çabuk bitip minnacık yavrularını başkalarına bırakmak zorunda kalmaları. İşte bu sorunlar üst üste gelince o anne ne yapsın? Ne düşünsün? Çalışmak zorundaysa maalesef çalışacak, evladı için bazı şeyleri göze alacaktır, katlanacaktır. Aynı benim gibi…

İpek 1cimcime’nin hayatımıza gireceğini öğrendiğim o andan itibaren hayatımız ,bakış açımız, her şeyimiz değişti. Bazı sorunlar yaşadık ama hepsinin üstesinden geldik. Kızım doğduğunda annem sağ olsun hep yanımda oldu, beni yalnız bırakmadı. İşe başlamak ve çalışan anne olarak yaşamış olduğum sorunlar belki de azdı ama benim gözümde büyüyordu. Her ay doktor kontrolleri için izin almak tuhaf hissetmeme neden oluyordu. İpeğin 1 yaşına girene kadar haftada bir gün beraber olmamız haberini alınca tabi ki dünyalar benim olmuştu. Benim prensesim biraz annesine eziyet etmeyi çok seviyor ama birbirimizi çok seviyoruz. Canım kızım benim. Yanında olamasam da aklım, kalbim hep seninle. Masam da ,bilgisayar ekranımda, bardağımda her yer de sen varsın . İşte kendimi ve diğer çalışan anneleri düşündüğüm zaman yaşamış olduğumuz sorunlar geliyor. Bunu değiştirebilirler mi yoksa bu böyle devam mı edecek bilmiyorum, keşke elimden bir şey gelse de yapabilsem.

Ahh o doğurup sokağa atan anneleri düşündüğüm zaman nasıl kızıyorum, nasıl üzülüyorum anlatamam. O yavruların ne günahı var? Anne olamayan insanların çekmiş olduğu sıkıntılar? Bunları hep düşündüğüm zaman işte o zaman Allah’ıma şükrediyorum. Ben anne olmuştum, evladımın kıymetini bilmeliyim. Evladıma sahip çıkmalı ,ona doğruyu yanlışı anlatmalı öğretmeliyim. Hayatımız o kadar zor ki Allah keşke bütün kadınlara anne olmayı ,anne olabilmeyi nasip etse…

Çalışan anneler sizden tek istediğim şey akşam eve gittiğiniz zaman evlatlarınıza sarılın ,kucaklayın onları. Sevginizi gösterin ,koklayın. Onların buna çok ama çok ihtiyacı var…

Sevgiyle kalın, yüzünüzden gülümseme hiçbir zaman eksik olmasın. Anne olduğunuzun kıymetini bilin evlatlarınıza sahip çıkın.

İlk yorum yapan siz olun

Bir cevap yazın