İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

2 Yaş Sendromu Sen Neymişsin Be!

Hayatımız çocuklarımız hayatımıza girdiği andan itibaren nasıl da biran da değişiyor değil mi? Biz onlarla birlikte büyüyor,onlarla birlikte yeni şeyler öğreniyor onların gelişimlerine yaşadıklarına ayak uydurmaya çalışıyoruz.Biz de birşeyler olmuyor değil tabi ki ,onların yaşadıklarını gördükçe bazı zamanlar üzülüyor, onlarla birlikte ağlayabiliyoruz.Allah sağlık versin yavrularımıza da çözülmeyecek sorunları olmasın.

Herkes çok iyi biliyor ve bazı çocuklar “2 Yaş Sendromu” nu çok ağır bir şekilde geçiriyor.Belki bizim ki hafif ama bana çok ağır geldi.Yaşadıklarımız yaşayacaklarımızı gözüm de çok büyütmüş olabilirim ama gerçekten zor bir ay geçirdik,hala bunun etkisindeyiz,bazı zamanlar ağlamalarımız,saldırmalarımız oluyor ama öncekine göre daha hafif geçiriyoruz.Allah hepimizin yardımcısı olsun.6 Eylülde www.workingmother.com.tr de yazmaya başladım ve oradaki ilk yazım bunun üzerineydi…Hadi yazıma buyrun ve yaşadıklarımızı öğrenin.Biz bunları yaşadık ,sizler yaşamazsınız inşallah…

Daha önce ki 2 Yaş Sendromu ile ilgili yazılarımız için de buyrun lütfen

http://www.ailemerkezi.com/2-yas-sendromu-ile-mucadele/

http://www.ailemerkezi.com/2-yas-sendromu-hosgeldin/

“Anneeee hayırrrr, anneeee istemiyorum,anneeee…”

Yaklaşık olarak bir aydır belki de duyduğum en çok kelimeler bunlar. Kalbim acıyor, yoruluyorum ,sıkılıyorum, sabredemiyorum ,sabret diyorlar geçecek diyorlar ,kendimi öyle avutmaya çalışıyorum ama olmuyor. Sinirlerim alt üst oldu diyebilirim. Belki de benimde bir uzman ile görüşmem gerekiyor ,internetten okumuş olduklarım ,yapmak istediklerim yada yapmadığım o kadar şey var ki yardım mutlaka alınmalı hatta en iyi şekilde uygulanmalıydı… Yapamadım ,yapmak istemedim belki de…

Zaman çok hızlı geçiyor ,İpek 1cimcime büyüyor. 2.yaşını kutladık derken ne güzel sendromları atlattık diye düşünürken bir şeylerin değiştiği ters gittiği belliydi. Bana göre kötü belki de ama yaşamış olduklarım beni çok yıprattı. Hayattan nefret ettim ,bazen “Nasıl bir anneyim ben “ dedim. Böyle anne olmaz olsun dedim ama anneyim ben…

Gözlerim dolu dolu yazıyorum bunları ,iş yerindeyim keşke ağlasam, keşke bağırabilsem, keşke haykırabilsem, keşke alıp başımı gidebilsem. Yapamıyorum ,yapmamam da zaten. Neler yaşıyorum, ne durumdayım ,İpek nasıl ,ailemiz de neler oluyor, hayat nasıl bu kadar acımasız olabiliyor, ben mi çok ayrıntıya giriyorum, yanlış yaptığım şeyler mi var , İpeği gerçekten tanıyor muyum, onun isteklerini yerine getirmeli miyim… Bu sorular şu anda kafamın içini kemirmeye devam ediyor. Hayatım çok değişti. Bazı şeyleri görmeye cesaretim var mı ? hiçbirini bilmiyorum.

Biz maalesef İpek 1cimcime ile kötü günler geçiriyoruz.

Belki kötü değil, belki bunların hepsi normal ama ben artık kaldıramaz oldum.

Neler mi yaşıyoruz ? Anlatayım…

Nasıl başladık ,nasıl böyle olduk anlamıyorum diyeceğim ama bu bir gerçek ben kızımı çok ihmal ettim. Çalışan 1Anne olmamın yanında zaten çocuğumla vakit geçirmeme rağmen eve gittiğim zaman neden hala internetin başında oluyorum? Neden? Bunu bütün anneler yapıyor ,yapmayın lütfen ! Hiçbir şey çocuğunuzdan önemli değil. Onların sağlıklı ve iyi bir ailede yetişmesi için bu bizlerin öncelikli kuralı olmalı. İnternet evin içine girmeyecek, hayatından telefonu bilgisayarı ,tableti çıkaracak sadece çocuğunla vakit geçireceksin. Vakit geçiriyorum, kaliteli zaman geçiriyorum diyebilen varsa kendini kandırıyor. Biz 1Anne ve 1Baba olarak kızımızla çok güzel eğleniyoruz, kaliteli zaman geçirmek için elimizden geleni yapıyoruz, oyunlar oynuyoruz ama gerisi gelmiyor. Sadece 1-2 saat bu şekilde olurken neden çocuğumuzla beraber hep bu şekilde olmuyoruz? Merve var herkesin bildiği (Balyanağınhikayesi) ,ben onu geç buldum ama dostluğu ,arkadaşlığı, yaşadıkları ve yaşadıklarından ders almışlığı çok fazla ve benim şunu görmemi sağladı.

“Bırak temizlik yapma ,çocuğunla ilgilen. Telefonu eve girdiğinde kapat ,ilgilenme…”

daha neler neler söyledi. Hepsi de çok doğru değil mi? İşte ben bunları yaptım yapmaya devam ediyorum. Arkadaşımın söylediklerini uyguladım ve birçok şeyi geri kazandım Ne kazandım biliyor musunuz? Kaybettiğim sandığım kızımı  kazandım. Onun gülücüklerini kazandım . “Annemmm “ diye sarılıp omzumda uyumasını kazandım. Çocuğumla daha fazla ilgilendiğim için kalbimin acısı biraz dindi sayılır ama ben onu tekrar kazandım ,benim olduğu için Allahıma şükrettim. Kendimden nefret ettiğim günler olmadı mı oldu tabi ki ama hepsi geri de kaldı …

Yaşadığımız sadece küçük bir olayı anlatayım size : Hafta sonu ve çok güzel bir gün geçirmemize rağmen İpek 1cimcime bir şeylerin ters gittiğini göstermeye çalışıyordu aslında bana ama anlamak istemiyordum galiba. Kendimi ev temizliğine fena halde kaptırmışım , İpek bacaklarımın arasında “Anneee bak, anneee gelsene, anneee bende yapabiliy miyim” diye söyleniyordu. Bende zaten yorulmuş olmam ve maalesef yapmam gerektiğini sandığım temizliğin olduğunu ondan öncelik olarak gördüğüm için bağırdım ve poposuna vurdum. Evet poposuna vurmuştum. Biraz hızlı gitmişti ve elimin sızladığını ve hala yüreğimin acısını çekiyorum. Nasıl yaptım ben bunu ,nasıl? O anda gözüm görmedi hiçbir şeyi galiba ama yapmıştım. O ağladı ,ben ağladım. Kahrettim kendime, nasıl bir annesin dedim…

Evet gerçek olmasını istemediğim ve maalesef gerçek olan tek bir şey var o da İpek’in 2 Yaş Sendromu içinde olduğu. Bizim yaşadıklarımız bu aralar çok kötü. Her annenin yaşamış olduğu sorunlar var ,bunu göstermiyor dile getirmiyor. 2 Yaş Sendromu çocuğu ve anneyi çok etkiliyor. Elimizden geldiğince sabırlı olmalı, çocuğumuzla vakit geçirmeli , onunla en güzel şeyleri yapmalıyız. Bazı zamanlar yorgun olsak ta alttan almayı bilmeliyiz ama ben yapamıyorum. İstediklerini yapmalıyız ama ben yapamıyorum. Her şeyi oluruna bırakmalıyız ama ben bırakamıyorum. Kızmamamız ,bağırmamamız gerekiyor ama ben yapıyorum. Ben yanlış şeyler yapıyorum ,siz sakın yapmayın!

Çalışan annelerin en büyük sorunlarından biride uykusuzluk .Biz bu dönemde geceleri hiç uyumuyoruz. Uyumak istemiyoruz. Uyusak ta sabaha kadar maalesef 3 kere kalkıyoruz ve sersem bir şekilde işe gitmek zorunda kalıyorum.

Biliyorum , geçecek bunlar…

Biliyorum , geçici bir dönem…

Sabredeceğim, her şey çok güzel olacak. 2 Yaş Sendromu da neymiş efendim ! deyip elimin tersiyle iteceğim. Evet bunları ben yapacağım. Kızıma kavuştuğum için bunları yapmak zorundayım ,o benim tek varlığım, canım .

Her şey onlar için ,evlatlarımız için. Çalışan anneler sakın uykusuzum demeyin, sarılın yavrularınıza ,kokularını içine çekin. Onların yüzlerinde ki bir gülümsemeyi görün kendinize ders edinin. Yaptıklarınızdan pişman olmayın ,pişman olacak şeyler de yapmayın. Onların sizin sevginize ihtiyacı var.

Sevgiyle kalın, hep mutlu olun.

İlk yorum yapan siz olun

Bir cevap yazın