İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Kendimce,Çalışan Anne Olmanın Zor Yanları

Hamile olduğumu öğrendiğim andan itibaren nasıl yapıcam, yavrumu nasıl bırakıp gidicem diye düşünürken hayatın zor koşullarından dolayı maalesef çalışmak zorunda kaldım ve hala çalışıyorum.

Çalışmak çok güzel. Çocuğunuzun her istediğini alıyor, istediğiniz yere gidiyor ,istediğiniz şekilde geziyor, yediğiniz içtiğiniz şeyler her geçen gün artıyor ,buzdolabınızdan yiyecekleriniz ,gardırobunuzdan giysileriniz hiç azalmıyor. Sadece çocuğunuza verdiğiniz yada vereceğiniz sevgi sınırlı oluyor.

Devletin vermiş olduğu 112 günlük süre bitmiş ve ilk işe gittiğim gün nasıl sıkılmış ve zamanın hızlı geçmesini dört gözle bekliyordum. Kış olmasından dolayı çok çabuk akşam oluyor ve saatlerimiz yarım saat azalmıştı. Kış sezonuna girmişlerdi çoktan. O yarım saat E5 te nasıl fark ediyordu anlatamam. Eve yarım saat erken gidiyordum. Kızıma kavuşuyordum. Bakıcı sorunu yaşamadık ama 1Anne nin bakmasıyla başkasının bakması arasında fark vardır değil mi?

Annem  sağ olsun İpek doğduğu andan itibaren benim  sağ kolum oldu. Doğumdan önce de yatak nevresim takımlarını dikti ,hastane çıkışı için battaniye ve yastık hazırladı ,kıyafetlerini yıkadı ütüledi dolabına astı. Yanımda olan oydu. Gece hiç durmadan ağlayan İpek 1cimcime anne yetiş hemen gel durmuyor dediğimde onun kokusunu alıp sustuğu olmuştu. Annem benim kızımın bir tanecik anneannesi, iyi ki varsın iyi ki kızıma sen bakıyorsun.

İpek daha minnacıktı ,3,5 aylıktı galiba .Nasıl kıştı, İpek uyur olurdu hep benim evden çıkmama yakın hemen hazırlar ,güzelce sarar anneme bırakırdım. Ne zorluklar yaşadık kızımla ,hafta da bir gün iznim olduğunu öğrenince çok mutlu oldum. Sanki o gün benim bayramım gibiydi. Pazartesi yada Cuma günü kullanamıyordum ,işlerin yoğunluğundan ve benim yerime bakacak başka bir elemanın olmamasından dolayı böyle idare ettim. Arada Cuma günleri izin alıyordum. Bazı günler İpeğin aşısı cumaya denk geliyordu ,müdürüm baba olduğu için halimden anlıyordu.

Sabah erkenden kuzucuğunu sıcak yatağından alıp bırakıp işe gitmek kadar kötü bir şey yok galiba. En güzel anlarında yanında olamadığım için çok pişmanım. Aguu diye sesler çıkarmaya başladığı anlarda ben işteydim. Anneannesi arayıp söylemişti o güzel haberi. Prenses büyüyor ve annesi yanında değildi o günlerde. Hafta ortası iznimin gelmesi için dört gözle bekliyordum. O gün kızımla beraber uyanır yatak keyfi yapardık , babamıza bol bol fotoğraf gönderir daha sonra da gezerdik. Belki de özlemimi bu şekilde gideriyordum. Hayat işte…Kimi çocuğuyla beraber oluyor ,kimi de çalışmak zorunda ve çocuğunu bırakıp işe gidiyor. Her şey İpek için diyoruz ve çalışmaya devam ediyoruz.  Çalışan anne olmanın zor yanlarını çok gördüm ve yaşadım maalesef, o yüzden her çalışan anne için bol bol dua ediyorum. Hayat bir gün bizim de yüzümüze gülecek ,sadece sabredip çocuklarımızı bıraktığımız kişilere güvenelim.

Yaşamış olduğum ve bazı annelerinde yaşadığı şeyler belki de bunlar. Bundan sonra yaşadığım bütün zorlukları sizinle paylaşacağım. Sevgiler…

2 Yorum

  1. angel 28 Eylül 2013

    sanki beni anlatmissin canim kizimda bu duygular beni cok yiprattigindan oglum dogdugunda is ve bebegim arasinda tercih yaparak bebegimi sectim ve su an 1,5 yasinda. kizim ise 7 oldu. inan bana bir bebegi kendin buyutmenin ne kadar muhtesem oldugunu yasamalisin.. belki bir sonrakine ama mutlaka. sevgiler

    • 1 Anne Yazar | 29 Eylül 2013

      Canım çok teşekkürler, gerçekten çok zor benim için.İpek büyüyor ama yanında değilim her geçen gün farklı şeyler yapıyor ve yeni şeyler öğreniyor.Bu ne kadar sürer bilmiyorum ama inşallah en kısa zamanda beraber oluruz kızımla 🙂

Bir cevap yazın