İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Nazlı Annenin Doğum Hikayesi

Anne olacağımız hiç aklımıza gelmezdi,ben hamile olduğumu öğrendiğim zaman Nazlı’ya hadi sende hemen hamile olda birlikte izine çıkalım,gezelim demiştim ama Nazlı benden 1 sene sonra anne oldu.Nazlı ile 2007 yılından beri beraberiz, ailemizle geçirdiğimiz zamanın en çoğunu iş yerine iş arkadaşlarımızla geçiriyoruz ya iş te Nazlı’da benim ailem,kardeşim.Nazlı anne olduktan sonra hadi doğum hikayeni yaz,hadi hadi ısrar ettikten sonra sonunda yazdı 🙂 Teşekkürler Nazlı,teşekkürler Nazlı Anne,Teşekkürler İpek 1cimcimenin arkadaşı Elif2in annesi…

Biz çok iyi arkadaşız,dostuz,kardeşiz…

İnsanın böyle arkadaşı olması çok güzel bir duygu,allah herkese nasip etsin.Nazlı annenin doğum hikayesini merak ettiniz değil mi?Hadi buyrun ,Nazlı anne ve Elif prenses…

“25 şubat 2012 ogün benim doğum günümdü ve dünya üzerinde alınabilecek en güzel hediyeydi benimkisi ‘’hamileydim’’…doğum günümde öğrenmiştim bir bebeğim olacağını..Ertesi gün hemen hastaneye gittim hamileliğim o kadar yeniydi ki doktor bile emin olamadı kesede gözükmüyordu bile doktor hemen çeşitli testler istedi ve bu testlerin çıkması 1 saat sürecekti ve o 1 saat geçmek bilmedi sonunda bitmek bilmeyen 1 saat bitti ve ben laboratuvara doğru ilerlerken eşimde hastaneden çıkıp dışarda beklemeye başladı.Gözlerinden anlamıştım hamile olmadığımı düşünmeye başlamıştı bile ama ben biliyordum o oradaydı içimdeydi ve birazdan orda olduğunu herkese ispatlıyacaktı.Doktor testlerin sonucunu elime verirken biranda zaman durdu sanki sadece ben ve doktor vardı birşey bekliyordum bir tepki ama doktorun yüzünde hiçbir ifade yoktu sonra birden birşeyler oldu ve doktor elindeki kağıda bakıp bana gülmeye başladı ve hayırlı olsun dedi zaman tekrardan akmaya başlamış etrafımdaki insanlar normale dönmüş gibiydi evet benim bir bebeğim olacaktı. Hastaneden çıkıp eşimin yanına geldiğimde boş gözlerle bana bakıyordu gülmeye başladım doğru dedim ben hamileyim birbirmize sarılıp öylece durduk bir müddet minicik yavrum bizi daha ilk günden nasılda mutlu etmişti..

Çok rahat bir hamilelikti benimkisi bir kere bile midem bulanmadan güzel bir 9 ay geçirdim.Kontrol günlerimi iple çektim hep orda yatıp ultrasonda onu izlemek istiyordum doktordan çıkıp eve gelene kadar özlüyordum onu istiyordumki hergün gideyim göreyim bebeğimi…

Eşimle birlikte tanıştığımız günden beri kızımızın olmasını istedik hep ve 14.haftada öğrendikki bir kızımız olacak hemen gösterdi kendini hatırlıyorumda nasıl ağlamıştım mutluluktan.

Herşey çok güzel gitti hamileliğim boyunca 12 kilo aldım ama içimde bir canavar vardı sanki durmadan bir ona bir buyana taklalar atan minik bir canavar.Son 3 haftaya kadar işe gitmeye devam ettim ama ondan sonra zorlandığımı hissetmeye başladım ve izne çıktım.Doktorum en geç 15ekim gibi kızımın doğacağnı söylemişti normal doğum olacaktı benimkisi ve ben kendimi tamamen normal doğuma hazırlamış sancılarımı beklemeye başlamıştım okadar çok korkuyordumki sezeryandan aklıma bile getirmiyordum hiç ama kızım bir türlü gelmiyordu 29 Ekim sabahı kontrole gittm ve nst ye girdiğimde bana göre herşey çok iyiydi kızımın her hareketinde elimdeki butona basmaya bayılıyordum öle anlaşıyorduk sanki onunla o bana bişey söylüyordu ben ona 🙂

Sonra doktor geldi yanıma ve kızımın kalp atışlarının çok düştüğünü biran evvel sezeryanla alınması gerektiğini söylediğinde dünya başıma yıkıldı olamazdı böyle bir şey daha biraz önce onunla haberleşiyorduk o orda olduğunu bana anlatıyordu bende ona elimdeki butonla karşılık veriyordum..

Ağlayarak eve döndüm doktorun söyledikleri kulaklarımda çınlayıp durdu ilk aklıma gelen bu siteninde sahibi olan canım arkadaşım Burcuyu aramak oldu ne konuştuğumu çok iyi hatırlayamasamda ben doğuma gidiyorum gel dediğimi çok iyi biliyorum.Hastaneye gittiğimde sevdiklerimde ordaydı ama ben hala istemiyordum sezeryanla doğumu ben önde burcu arkada doktorların odalarını gezmeye başladık ben biyandan ağlarken burcuda biyandan beni sakinleştirmeye rahatlatmaya çalışıyordu.Rüya olsun bunlar istiyordum normal doğum yapıyım kızımı ilk ben göriyim ben koklıyım istiyordum neyin psikolojisiydi bu hala anlamış değilim 🙂

Sonunda odama çıkmaya ikna oldum hazırlandım ve işte o an gelmişti ameliyathaneye doğru ilerlerken herkes bana el sallıyordu bense hala ağlıyordum sanki bir daha uyanamıycakmışım kızımı hiç göremeyecekmişim gibi düşündüm biran ben o düşüncelerle boğuşurken ameliyathanenin kapısının kapanmaya başladığını fark ettim ve son bir kez eşime el salladım..

Kendime geldiğimde ameliyathanenin kapısı açılıyordu ve ben çıkıyordum sadece KIZIM diyebildim KIZIM NASIL? İyi olduğunu duyduğumda uzun zamandır bu kadar rahat bir nefes almadığımı anlamadım kızım iyiydi ben iyiydim ama hala inceden bir sızı vardı kalbimde onu doğar doğmaz görememiştim koklayamamıştım sonra öğrendim ki canım arkadaşım Burcu kızımın her anını kare kare fotoğraflamış,çıkarken yıkanırken ilk aşısını olurken herşeyi ama herşeyini çekmiş daha doğalı 2 saat bile olmadan kızımın 250 fotoğrafı vardı mutluluğumu anlatmam imkansız.

Odama çıktığımda getirdiler kızımı onu koynuma aldığımda dünya durdu ve tekrardan bambaşka bir şekilde dönmeye başladı artık anneydim ve her zamankinden daha güçlüydüm..

Şimdi kızım 6 aylık uykusuz geceler bitti sebepsiz ağlama krizleri de geride kaldı şimdi çok iyi iki arkadaşız kızımla…

Bu süreçte desteğini benden hiç esirgemeyen eşime sevgili arkadaşım Burcu’ya çookkk teşekkür ederim iyi ki varsınız iyi ki yanımdasınız..

Ve kızım için söyleyeceğim son şey İYİKİ DOĞURMUŞUM SENİ ELİF’İM  İYİKİ DOĞMUŞSUN SENİ HERŞEYDEN ÇOOK SEVİYORUM.”

İlk yorum yapan siz olun

Bir cevap yazın